Blinddates zijn goed voor de oren

18Dec07

In een bar op het leidseplein probeer ik een Freddy weg te werken. ondertussen zit ik als een werkeloze indiaan rookkringen de hemel in te blazen, tenminste iets wat er op moet lijken. De tijd voor een blinddate is altijd raar, je wilt er ontspannen uitzien maar van binnen stuiter je van links naar rechts.  Ik ben tegenwoordig een vaste member van het blinddate circuit, het is vooral belangrijk om je ondanks enkele minder positieve ervaringen niet uit het veld te laten slaan. Vanavond heb ik als versterking Arden en Maikel meegenomen, mocht het een groot fiasco worden dan maken we er gewoon nog een leuke avond van.

Het is showtime, we gaan wat eerder om ons nog wat moed in te drinken. Gelukkig zijn er nog zat andere mensen in het gebouw die voor ruring zorgen, pijnlijke stiltes – tja – daar houd niemand van.  Voordat ik van huis ging heb ik haar nog een berichtje gestuurd naar haar myspace account, luchtige berichten dat ik erg veel zin in vanavond heb en benieuwd ben wat de avond ons zal brengen. Zoals afgesproken, om 9 uur precies, komt ze binnen lopen. Alle hoofden in de zaal draaien richting de ingang die deze fantastische verschijning met hun ogen binnen begeleiden. Maar wat is dit? Om een of andere reden heeft ze ook nog twee vrienden meegebracht, niet dat ik daar een probleem mee heb maar het komt wel een beetje onverwachts. Dat is het gevaar en aantrekkelijke aan blinddates, je weet niet goed wat je kan verwachten. Totaal onverwachts pakt haar vriendin een microfoon op en een hitsige stem schalt door de ruimte:

“AMSTERDAM ARE YOU READY FOR SANTOGOLD!!!!”

Het is 9 uur maandag avond in een met energie gevulde paradiso. De kleine zaal in deze muziektempel is goed gevuld met ruimdenkende mensen die allemaal zijn gekomen voor Sandi White. Deze vrouwelijke Yankee uit de Bronx vormt samen met twee vrienden de groep Santogold. Niemand in de zaal heeft haar single gekocht, sterker nog niemand heeft ook maar overwogen om haar cd te kopen. Het is het trieste pad waar de muziek industrie zich tegenwoordig in bevind zullen mensen zeggen. Dat zijn nou juist de mensen die een gevaar vormen voor de industrie. Mevrouw Sandi White heeft het gepresteerd om 100 mensen bij elkaar te brengen die los gaan op haar muziek zonder ook maar een cd te hebben uitgebracht. 

“stick that in your pipe and smoke it” om maar met de woorden van Winston Churchill te spreken. 

Je kan je afvragen hoe kan dat dan? Dat lieve mensen is wat ze anno 2007 “blog music” noemen. Er zijn dus mensen die belangeloos muziek verspreiden via blogs waar zowel de industrie, de artiest en de luisteraar baat bij heeft. Bloggers zijn de beste vrienden die je kunt wensen op het digitale slagveld. Blog muziek is een bepaald slag muziek die een hoge aantrekking kracht heeft op open minded mensen. Er bestaan dus gewoon mensen die jou vertellen dat iemand uit hun omgeving muziek maakt die je gewoonweg moet horen. En waarom? omdat muziekblogs verbroederen. Laten we nog even bij Santogold blijven. Hoe kan een voormalig punkbandje uit Brooklyn Heights, die tegenwoordig een mash-up maken van electronica, reggae en meer onverklaarbare ingrediënten, honderd mensen aan de andere kant van de oceaan bij elkaar brengen. Een half jaar geleden hebben ze hun demo opgestuurd naar ElectricZoo, een van de grotere muziekblogs op het internet. Dus in plaats van je demo opsturen naar de plantenmaatschappij zodat ze als onderzetters kunnen fungeren voor de whisky drinkende grijzepakken die er helemaal niets meer van begrijpen, heeft Santogold zich met mach3 in het digitale domein gelanceerd. Het nummer “creator” werd binnen een week 140.000 keer gedownload door muziek liefhebbers uit 26 verschillende landen in de wereld. Het nummer werd opgepikt en geremixed door de gerenommeerde producer “Switch”, deze track werd weer door Pitchforkmedia (een online muziek magazine) uitgeroepen tot track van de maand. 

De tussenstand is dus dat binnen 6 weken een dikke honderdduizend mensen bekend zijn geraakt met het fenomeen Santogold en ook de schrijvende media niet achter zijn gebleven. En al dit moois heeft er voor gezorgd dat mevrouw en de industrie alle inkomsten kunnen gaan verdelen van de muziekliefhebbers die naar paradiso zijn afgereisd. Ik vind het dan ook ronduit schandalig dat de industrie downloaders nog steeds met een scheve nek aankijkt als het gaat om de manier hoe wij tegenwoordig aan onze muziek komen. Zonder actieve bloggers en internetende muziekliefhebbers had het label, promotors, bookings kantoor en venue nooit zoveel mensen bij elkaar kunnen brengen die komen voor een artiest die nog nooit een cd heeft uitgebracht. De muziek fysiek of digitaal is tegenwoordig niets meer dan een promotie attribuut, een muzikale flyer die je uitnodigt om langs te komen bij het concert. 

“What looks like commercial suicide is, in todays reallity, sounds business sense. Records, cd’s or downloads now have all become downgraded to the status of promotional tools – usefull to sell concert tickets and fan paraphemallia” 

Robert Sandall – Sunday Times.

De heren in de grijzepakken moeten bij zich zelf te raden gaan en inspelen op deze ontwikkeling voordat het te laat is. Waarom zou je als een kind van 12 met je vinger naar de zogenaamde boeman blijven wijzen terwijl het nu beter is om een vriendelijke hand uit te steken. Maar het krenkt hun ego om toe te geven dat ze met deze instelling niet meer bepalen wat er geluisterd wordt en ze niet zo zeer meer nodig zijn om nieuwe goede muziek de wereld in te brengen en groot te maken bij het publiek.

Filed under: Interactieve Tekst   |  Leave a Comment